नभे व्यापिले सर्व सृष्टीस आहे। रघूनायका ऊपमा ते न साहे॥ दुजेवीण जो तोचि तो हा स्वभावे। तया व्यापकू व्यर्थ कैसे म्हणावे॥
॥ १९८ ॥मनाचे श्लोक १९८ नभे व्यापिले सर्व सृष्टीस आहे
मनाचे श्लोक १९८ अर्थ — मराठी
आकाशाने सर्व सृष्टी व्यापली आहे, पण रघुनायकाला त्याचीही उपमा पुरत नाही. दुसऱ्यावाचून जो केवळ तोच आहे तो स्वभावतःच असा आहे; मग त्याला 'व्यापक' तरी व्यर्थ का म्हणावे?
Manache Shlok 198 Meaning — English
Space pervades all creation, yet even that comparison falls short of Raghunayaka. He who alone is, without a second, is so by his very nature; why then even call Him 'pervading'?