मनाचे श्लोक २०१ ते २०५ — अर्थासह

श्री समर्थ रामदास स्वामी रचित मनाचे श्लोक क्रमांक २०१ ते २०५, संपूर्ण श्लोक व मराठी अर्थासह.

मनाचे श्लोक २०१

कदा ओळखीमाजि दूजे दिसेना। मनी मानसी द्वैत काही वसेना॥ बहूता दिसा आपली भेट जाली। विदेहीपणे सर्व काया निवाली॥

त्या ओळखीत दुसरे काही दिसत नाही; मनात द्वैताचा लेशही वसत नाही. पुष्कळ दिवसांनी आपली आपली भेट झाली; विदेहीपणाने सर्व काया निवाली.

मनाचे श्लोक २०२

मना गुज रे तूज हे प्राप्त झाले। परी अंतरी पाहिजे यत्न केले॥ सदा श्रवणे पाविजे निश्चयासी। धरी सज्जनसंगती धन्य होसी॥

हे मना, हे गुज (रहस्य) तुला प्राप्त झाले, पण त्यासाठी अंतरी यत्न (प्रयत्न) करावा लागतो. सदा श्रवणाने निश्चय प्राप्त होतो; सज्जनांची संगत धर आणि धन्य हो.

मनाचे श्लोक २०३

मना सर्वही संग सोडूनि द्यावा। अती आदरे सज्जनाचा धरावा॥ जयाचेनि संगे महादुःख भंगे। जनी साधनेवीण सन्मार्ग लागे॥

हे मना, सर्व संग सोडून द्यावा आणि अति आदराने सज्जनांचा संग धरावा. ज्याच्या संगतीने महादुःख भंगते, आणि साधनेवाचूनही सन्मार्ग लाभतो.

मनाचे श्लोक २०४

मना संग हा सर्वसंगास तोडी। मना संग हा मोक्ष तात्काळ जोडी॥ मना संग हा साधना शीघ्र सोडी। मना संग हा द्वैत निःशेष मोडी॥

हे मना, हा (सज्जनांचा) संग सर्व आसक्ती तोडतो; हा संग तत्काळ मोक्ष जोडतो. हा संग साधनेचे श्रम लवकर सोडवतो; हा संग द्वैत पूर्णपणे मोडतो.

मनाचे श्लोक २०५

मनाची शते ऐकता दोष जाती। मतीमंद ते साधना योग्य होती॥ चढे ज्ञान वैराग्य सामर्थ्य अंगी। म्हणे दास विश्वासत मुक्ति भोगी॥

मनाचे हे श्लोक ऐकल्याने दोष नाहीसे होतात; मंदबुद्धीचेही साधनेस योग्य होतात. अंगी ज्ञान, वैराग्य आणि सामर्थ्य चढते; दास म्हणतो, विश्वासाने मुक्ती भोगावी.

इतर भाग

१–२० २१–४० ४१–६० ६१–८० ८१–१०० १०१–१२० १२१–१४० १४१–१६० १६१–१८० १८१–२०० २०१–२०५

मनाचे श्लोक २०१ ते २०५ — अर्थासह